Home
Mail ons sitemap Laatste updates
 
   
 

Column Jaap: de weg die leidde tot ons leven in Turkije


geschreven in augustus 2012 voor wereldwijzer

Hallo ik ben Jaap, getrouwd met Mieke. Mieke haar leeftijd zit nog aan de goede kant van de 60 die van mij niet meer. Wij wonen voornamelijk in Turkije in de buurt van Alanya en doen dat nu ruim twee jaar. Onze woonsituatie is een beetje uit een reclame van een 'Zwitserleven' folder. Op dit moment schrijf ik dit stukje op mijn laptop, onder een parasol in de achtertuin van onze villa aan de rand van ons zwembad bij een temperatuur van ruim 35 graden. Ventilator erbij om te zorgen dat mijn oude laptop geen last van de warmte krijgt. Klinkt vervelend, niet?

ik


Nog geen 60 jaar en dan de luxe van een gepensioneerd leven bleek, net als alles in je leven, een keus. Om jullie mee te nemen in hoe we tot die keus zijn gekomen, moet ik een klein stukje van mijn geschiedenis vertellen. 

Ik was workaholic en dat heeft zijn tol geĆ«ist. Ik heb jaren met onuitputtelijke energie geleefd en was trots dat ik met 4 tot 5 uur slaap toe kon. Ik had in die tijd de idiote theorie dat de meeste mensen sterven in bed dus daar moet je zo min mogelijk komen. Voor veel mensen was ik niet helemaal van deze aarde, maar men maakte dankbaar gebruik van mijn energie en blijheid: als vader actief in de ouderraad op de lagere school van mijn kinderen en daar op het toneel gestaan. Was ook commissielid van de gemeente i.v.m een automatiseringsproject. Met twee dorpsgenoten in de nieuwe sporthal een badmintonvereniging opgezet en daar een aantal jaren diverse functies in het bestuur gehad. Hangglider piloot en surfer in de tijd dat deze sporten langzaam bekend werden. Zo kan ik in mijn cynisme nog even doorgaan, maar ik denk dat het plaatje wel duidelijk is. Het resultaat van op die manier leven betekende dat ik, enige jaren na mijn 40, instortte. 

Ik heb een jaar nodig gehad om weer 100% op de been te komen. Maar ook de nieuwe situatie kreeg ik weer onder de knie. Ik ben tenslotte een echte Ram. Ik moest veel ontspannen en dan met mijn voeten in wisselbaden. Dat was goed voor de broodnodige rust. Laptop in de buurt vakliteratuur op schoot en braaf met mijn voeten van het teiltje met heet water naar het koude water en weer terug. Ik kan je vertellen dat die wisselbaden helemaal geen re.. hielpen.

Ik kreeg hulp van diverse kanten. Het gevolg was dat ik geestelijk behoorlijk onder druk kwam te staan. Ik moest 'dit' en mocht 'dat 'niet en dat alles, terwijl ik graag veel voor anderen deed. Sterker nog, de dorpsschool kon niet buiten mij en mijn baas verlangde nu eenmaal dat ik minimaal 60 uur in de week werkte. In de praktijk waren het vaak meer uren. Ik was en ben ADHD en maak daar maximaal gebruik van, zodat ik twee keer zoveel presteerde dan een ander. 

In het jaar van herstel van alle lichamelijk klachten heeft een medewerker uit een alternatief circuit mij eens heel boos gekregen. Nadat ik haar verteld had wat mijn omgeving allemaal van mij verlangde, heeft zij geantwoord dat IK daar verantwoordelijk voor was. Ik was verantwoordelijk voor alles wat mij overkomen was.


Vanaf dat moment is mijn leven (en ik) in een snel tempo veranderd. Mijn eerste vrouw nam de beslissing om haar eigen pad te gaan en ik moest mijn leven aanpassen aan de verantwoording van twee puberende kinderen die bij mij thuis bleven. Het bedrijf waar ik voor werkte, werd door het Amerikaanse moederbedrijf ontmanteld: ik stond op straat. Na ruim een jaar is mijn ex hertrouwd en had toen voldoende woonruimte, zodat de kinderen weer naar hun moeder gingen. Dat laatste heeft de grootste geestelijke klap in het hele verhaal gegeven en heeft veel energie gekost voor ik er bovenop was. Mieke is daar een flink element in geweest en we zijn al veel jaren gelukkig getrouwd.

ik

Weer normaal aan de gang en weer werkend in mijn branche na een onrustige periode van twee jaar. Onderweg in de tijd heb ik wel aderlatingen gedaan en die hadden blijvende lichamelijke gevolgen. Ik had nog steeds moeite om werkend niet in mijn oude valkuilen te stappen. Ik wist dat wel, maar werken is zo... leuk. Met die mentaliteit komen er vanzelf steeds meer verantwoordelijkheden en werk op je bureau te liggen. Ik blijf daar moeite mee hebben om dat in goede banen te leiden.

Uiteindelijk heb ik besloten om maar gewoon te stoppen met werken. We hadden in 2003 een villa laten bouwen in de buurt van Alanya en we voelden ons daar erg thuis. Het werd steeds moeilijker om daar na twee of drie weken vakantie de deur weer op slot te doen. We hebben alles op een rijtje gezet en wat rekenwerk gedaan en met die gegevens een beslissing genomen: mits ons huis in Nederland verkocht kon worden, konden we een aantal jaar tot pensioen overbruggen en in Turkije gaan leven. Het heeft moeite gekost maar we hebben we ons huis verkocht en zijn met een beetje geld op de bank voornamelijk in Turkije gaan wonen. Het leven hier is nog steeds een stuk voordeliger dan in Nederland waardoor het financieel paste. 

Sorry hoor, dit is wel een heel uitgebreide introductie van mijzelf. Maar het is de achtergrond van hoe en waarom we nu voornamelijk in Turkije leven. 

Mijn idee is, om maandelijks een column over ons leven hier op het reisforum te plaatsen. Maar ik wil heel graag input van jullie hebben. Ik kan schrijven over ons leven hier en de dingen die we tegen zijn gekomen voor we hier werkelijk thuis waren. Ik kan ook schrijven over de korte reizen en de dingen die we daarmee beleven. Of de grote tegenstellingen die ik ervaar tussen de nieuwe bewoners van Turkije en mensen die daar thuis horen. Ik kan ook lekker roddelen over de bizarre huizenmarkt hier zonder namen te noemen, problemen bij het klussen hier en de leuke anekdotes die daarbij horen en nog veel meer. Kortom: ik vraag om suggesties, dingen die jullie graag over ons lezen en dan ga ik daar proberen iets mee te doen.