Home
Mail ons sitemap Laatste updates
 
   
 

Column Jaap: de weg die leidde tot ons leven in Turkije deel II: hoe wij onze plek gevonden hebben in Turkije


geschreven in augustus 2012 voor wereldwijzer

Komend stuk wordt een verhaaltje in reactie op de vele opmerkingen, een soort vervolg op de introductie. Het aantal lezers en de input van vele hebben mij aangenaam verbaasd. Ik vind onze situatie niet heel uniek en daarom niet erg interessant, maar dank voor de belangstelling en het is motiverend om verder te schrijven.

Toen Mieke in mijn leven kwam en we een beginnende relatie hadden, hebben we elkaar beloofd om oud te worden in een warm land. Verdere omschrijving ontbrak nog, waardoor het voor mij volkomen helder was dat het ergens in Zuid-Frankrijk zou worden. Tot het een keer meer serieus ter sprake kwam en bleek dat Mieke de fransen niet heel leuk vond.

In 2000 zijn wij getrouwd en heb ik mij op huwelijksreis door Mieke mee laten nemen naar Turkije. Het was voor mij de laatste plek waar ik mijn huwelijksreis gepland zou hebben. In Bodrum hadden wij het geluk om Ergün tegen te komen. Een reisleider op lokaal geboekte trips en hij veroverde mijn hart door zijn introductie. “Ik ben het ergste wat er voor u Nederlanders is. Ik ben een Belgische Turk”. En dat met een onvervalst Vlaams accent.
In privésfeer heeft deze man ons zijn verhaal verteld en veel over het moderne Turkije. Na nog enkele trips met hem naar o.a Dalaman (koningsgraven), Efeze, Pamukkale, en meer, ik was verkocht aan en wilde nog veel meer zien en weten over Turkije. Ergün had me gewaarschuwd “Mensen gaan nooit één keer naar Turkije.”

Februari 2003 we zouden met vrienden twee weken zon gaan happen in Turkije. Het bleken twee vergissingen. Die vrienden werden de eerste keer uitgenodigd door hun dochter die sinds kort arts was in Australië. En zon happen in februari is geen garantie. Regelmatig dagen met veel wind en erg veel regen beletten ons om naar buiten te gaan. Dus een aantal uren door gebracht in het zwembad onder het hotel in Oba. De momenten dat het mooi weer was, gingen we naar buiten en de stad Alanya in. Het was onze eerste ervaring in Alanya en we verbaasden ons over de grote hoeveelheid makelaars hier. Ook de huizenprijzen waren toen nog spectaculair laag. Onze belofte naar elkaar begon daardoor een serieuze mogelijkheid te worden! Als klap op de vuurpijl kwamen we tijdens een lunch in de stad een Nederlands stel tegen die euforisch waren en stonden te springen om hun verhaal met iemand te delen. Zij hadden net een huis gekocht!

Terug in het hotel raakten we in gesprek over huizen met de beheerder van het zwembad. Er was geen protest meer mogelijk: we zijn een hele dag door hem in zijn oude auto Alanya en omgeving rond gesleept. We kregen op deze manier een redelijk plaatje wat er te koop was en voor hoeveel. Voor de nieuwsgierige onder jullie: we hebben appartementen gezien vanaf € 18.000.

Over wat er de daarop volgende dagen gebeurde, kan ik veel bladzijden vullen, maar hier de erg korte versie. Vanaf dat moment hebben we op veel plaatsen gekeken en veel gesprekken gehad. Ik bedoel dan niet alleen bij makelaars, maar gewoon op terrasjes. Het is net een dorp hier; iedereen had wel iets te vertellen en we wisten snel waar en met wie we beter niets te maken konden hebben. We realiseerden ons dat we nu onze slag konden slaan, maar waarschijnlijk over een paar jaar niet meer. Terug thuis hebben we twee dingen gedaan: een bedrag bepaald van wat het geheel mocht kosten zodat we normaal verder konden leven. En een reis in mei naar Alanya geboekt.

Ook hier weer een korte versie. We hebben een makelaar gevonden waar we mee in zee wilden. We wilden een villaatje met een tuintje, niet in een park. We hebben met de makelaar een stukje grond gevonden waar we wilden bouwen op voorwaarden dat het geheel niet boven ons vastgestelde bedrag zou komen. De (beginnend) makelaar was Seyhan Arabaci, leuk mens en het klikte buitengewoon goed. Ze wilde ons als eerste klant en kwam al snel met ontwerpen binnen de gestelde prijs. Dat viel wat tegen: het waren echt vakantiehuisjes en wij wilden de mogelijk open houden om daar meer permanent te kunnen wonen. Ik ben met een gekocht potloodje en een bankpas als liniaal op de hotelkamer de tekeningen aan het veranderen gegaan. Ons idee was om de volgende dag terug te gaan met deze voorstellen en als het niet zou lukken alles in de koelkast te zetten. Ons moto was: het is luxe, het moet niet.

De volgende dag was een sensationeel omslagpunt. Seyhan Arabaci had contact met een Duitse architect. We werden verrast met huisontwerpen van hem waar we erg enthousiast van werden. Seyhan wilde deze bouwen tegen ons budget op voorwaarden dat ze ons huis als model woning mocht gebruiken. De rest van deze vakantie gebruikt om het stukje grond aan te schaffen en de details van het te bouwen huis te bespreken. Eenmaal thuis zijn er nog veel faxen en e-mails over en weer gegaan voor er een definitief ontwerp was. Er waren wat bouwbeperkingen op het stukje grond dat betekende dat er fors in het ontwerp gewijzigd moest worden. We hebben eind juli toestemming gegeven om te beginnen, eind oktober waren we in het bezit van onze villa.
blog2
Toen


blog2
En nu

Ik had al verteld dat het vanaf 2003 t/m 2009 een vakantie woning geweest is. We hadden de gedachte dat het niet onze enige vakantie bestemming zou zijn. Maar met uitzonderingen hebben we daar twee keer per jaar drie weken doorgebracht en daar afscheid nemen was steeds moeilijker. We hadden ons huisje aan de rand van een Turks dorp tussen de fruitbomen. Helaas is ons dorp erg veranderd en zijn er veel flats om ons heen gebouwd. We zijn door de stad ingehaald en het merendeel van de bewoners is Europees.
Sinds we er wonen heb ik veel aan ons huisje gedaan, zoals een achterterras, zwembad, tuinmuur, schuurtje, riolering en een goed hemelwater systeem. Ook in huis zijn de nodige aanpassingen gedaan. Het is voor het eerst in mijn leven dat ik eelt op mijn handen heb, maar ik vind het erg leuk om te doen.
Dit is voorlopig het laatste stukje over onze aanloop naar Turkije. Volgende keer komt er en stukje waarvan de titel zal zijn: ............................. theehuis. Benieuwd?